5/11/2007 - ELVEDA VE MERHABA

ELVEDA VE MERHABA

Tam bir sene oldu yaralarım açılalı,

Hasretliğine adım atalı

Kapıdan hoşça kalın bile demeden çıkalı

Avuçların avuçlarımdan kayalı

Gücüm yetmiyor toprağı aşıp sana dokunmaya

Karşına geçip olan biteni anlatmaya

Gözlerine doya doya bakmaya

Gücüm yetmiyor sana kavuşmaya

Evde bir annem kaldı

Birde senin bitmeyen hasretin

Bende evlendim, ağabeyimde

Üstelik bir de torun geliyor şimdi

Adı da Erim Fevzi

Niye mi anlattım bunları

Biliyorum merak ediyorsun bizleri,

Senin toprağından daha karanlık oldu buraları

Ama boş ver Erim getiriyor bize umut dolu maviyi

Gir bu gece rüyama

Sımsıcak öp babam,

Çok özledim seni;

Hasretimi dinginleştir babam

Düşünemiyorum geçen sene bugünü

Ama aklımdan da çıkaramıyorum

Elveda bile diyemediğimi

Biliyorum ki elbet bir gün merhaba diyeceğimi…

KIRCALI

2/11/2007 - NERDESİN

19/4/2007 - SENSİZ OLMUYOR

SENSİZ OLMUYOR

Anlatmak isterim seni dünyaya

Ama sığdıramam birkaç mısraya

Sen çok mu fazlaydın hayata

Neden sığmadın dünyaya

Kaderinmiş hastane yolları

Yatağınmış ambulans sedyeleri

Ecelinmiş kanser illeti

Bir varmış bir yokmuşsun babam

Prensesin gelinlik seçiyor,

Evini dayayıp döşüyor

Diyorlar ki evleniyor.

Neden yanımda yoksun babam

Sorguluyorlar neden gülmüyorsun

En mutlu günlerin neden sevinmiyorsun

Bir kere evleniyorsun

Sensiz olmuyor inan ki çok mutsuzuz babam

KIRCALI

29/3/2007 - KIRMIZI

KIRMIZI

Yüreğimde hala

Babamın kıpkırmızı acıları var

Bedenimde görünmese de

Kırmızı kırmızı açılmış yaraları,

Kırmızının peşinden yol alırken

Her taraf kızıla boyandı

Kendi soldu sarardı

Ama son nefesinde bile

Dudakları hala kiraz kırmızılığındaydı…

KIRCALI

13/3/2007 - GEL HAYAT GEL...

gel hayat gel yanında getir her şeyi öyle gel....

gel hayat gel
batan yüreğin duyguları bunlar
gel ızdırap gel
köşe başı beklesen
dert yumağı oyuncağım
iyi gün ev sahibi
kara akçeler.
ve sen babam....

gel hayat gel
gel ızdırap
sen de gel
batan yüreğin duyguları bunlar
 
 
suyu sevmek
boğulmamaya yetmez
kaç kulaç attık ki
gerçeklerde.
kaç arşın ağladık
azgın dalgalara.
kaç mehtap düştü
gecelerde.

yangında ilk kurtarılacak
sen oldun bu sefer
ve biz yandık yüreklerde
kurtarabilseydik eğer olmadı ya
diyecek bir şey kalmadı
olmuşla ölmüşe çare yok anladım


çark edip gitmek kolay
kaçış sebepsiz.
yüreğinin kaptanı ol da gör
batarken yüreği
giden koca usta

yüreğimin götürdüğü
yere giderim
gökse gök, yerse yer
ben yaşama alışmadım
ezip dişleriyle yerse yer.
adam gibi yasar
boyun eğmem,
ancak başka,
baş gövdeye düşerse eğer

gel ızdırap gel
bir tek sen anladın beni
ve bir tek sen yandın
ben gibi yanan.
maziyi askıya astım
bir daha girmem bu kapıdan

çöle sunacağım yüreğimi
ya çöl yeşerecek
ya yürek kuruyacak.
batan yüreğin duyguları bunlar ancak
böyle temize çıkacak

*** ABİMİN YORUMLARINDAN***

KIRCALI

7/3/2007 - AFFET BABAM

Affet beni baba;

Sana seni sevdiğimi söyleyemediğim için affet

Affet yumuşacık yanağından doya doya öpmediğim için

Seni anlamadığım ve hatta inanmadığım için affet

Ben ettim sen etme affet baba

Hakkını helal et baba;

Annenin sütü korur

Ama babanın ahı tutar derler

Hatalarımın farkına çok geç vardım

Ne olur hakkını helal et baba

Sabret baba;

Bak zaman hızlı akmakta

Aylin de elbet yaşlanmakta

Neyin garantisi varki fani hayatta

Elbet bir gün kavuşacağız baki dünyada

Kim kalmış ki;

Ben kalayım

      Sabret babam….

      Hakkını helal et!...

 Affet babam!...

KIRCALI

17/2/2007 - BİR MELEK ÇIĞLIĞINDA DURDU HAYAT

BİR MELEK ÇIĞLIĞINDA DURDU HAYAT!...

 

Ben minik bir melektim

Gül kıskanırdı, gülden güzel kokan tenimi

Yıldızlar imrenirdi güneş gibi ışıl ışıl gözlerimi

Bezelye parmaklarım minikti ama ömre bedeldi.

 

Ben bir melektim bir bebek masumluğunda;

Gidenlere küsmezdim, kalanlara acımazdım

Delirmezdim böyle, küfretmezdim

Hele hele ölümü hiç tanımaz, düşünemezdim.

 

Bir melek çığlığında durdu hayat

Konuşmayı bile bilmeden baba diye ağladım hey hat

Yürümeyi bilmiyorum ki nasıl ayaklanıp koşayım?

Acılarımdan nasıl kaçayım?  

 

KIRCALI

 

15/2/2007 - Ne kadar yalnızsam, o kadar babamlayım Şu günlerde.

Kelimeler eksik,

Kelimeler yaralı.

Kelimeler cılız.

Taşımıyor,
Anlatmıyor,

Tanımlamıyor bu duyguyu.

Çok başka bir şey.

Sevginin ortasında, derin acılar hisseder mi insan?

Aydınlık gülümsemelerin içine,
Hüznü yerleştirir mi durup dururken?

Gözlerine buğu,

Diline sitem,
Yüreğine burukluk,

Çöreklenir kalır mı asırlarca?

Gelmeyeceğini bildiği mektup için,

Posta kutusunu hep aynı heyecanla açar mı?

Dedim ya, başka bir şey bu.

Ne kadar yalnızsam,

O kadar babamlayım şu günlerde.

**** ABİMİN YORUMLARINDAN**** 

KIRCALI

30/1/2007 - KAN

KAN

 

Şemsiyenin varlığıyla yokluğu bir avuçlarımızda

Rüzgar alıp götürüyor zaman zaman

Belimize kadar su içinde kalmışız umurumuzda mı

Amacımız sadece 2 ünite kan

 

Yok Arh+

Getirin birini alalım

Tanıdıkta yok buralarda

Yetişiyor dostlarımız imdadımıza

 

30 km uzaktan geliyorlar 1 ünite kan için

Kaldı geriye 1 ünite daha

Abimden alın diyoruz

Birinci derece akraba olmazmış

 

Başlıyor Kızılayın önünde bir kan pazarlığı

Herkes birden birinci derece akraba oluveriyor

Sarıyorlar etrafımızı

Takas diyoruz biz size verelim siz bize verin

 

Ve ikinciyi de buluyoruz böylece

Saat 12:00’yi bekliyoruz.

Testten gelecek en değerli hazinemiz.

Saatler geçiyor bir sandalyenin üstünde

 

Neler görüyor gözlerimiz

Nelere şahit oluyoruz.

Hastam var ameliyata girecek acil diyor

Yok diyorlar

 

Ölüyor canım diyor diğeri

Kan can olacak onun için

Ayaklarınıza kapanayım derken

Telefon geliyor öldü arama diyorlar

 

Biri kapının önünde avaz avaz bağırıyor

Yok mu Arh+

Yalvarıp yakarıyor

Delip geçiyor gökyüzünü çığlıkları

Ama kimse dönüp bakmıyor

 

Neler görüyor gözlerimiz,

Nelere şahit oluyoruz

Bir sandalyenin üzerinde

Neler duyuyoruz

 

Saat 12:00 Kanlar geldi

Fevzi KIRCALI diye bağırıyor biri içerden

Yarıp geçiyoruz kalabalığı

Elimize 2 torba tutuşturuyorlar

 

Nasıl saklayacağımızı şaşırıyoruz

Koynumuzda taşıyoruz soğumasın diye

Hastaneye vardığımızda saate bakıyoruz 02:00

Emanet ediyoruz kan bankasına yeni testler için

 

Yağmur üzerimizden akmış defalarca,

Su içinde kalmışız umurumuzda mı?

Gözümüz kantindeki sandalyelere ilişiyor

Bir de sıcacık kahve kokusuna takılıyoruz

 

Sandalyeler yatağımız olmuş, Koridorlar evimiz

Bir dilim tosta hüzünlerimiz katık olmuş,

En yakın dostlar ölümcül hastalarmış

Kilometrelerce uzakta evimizden işte bunlar umurumuzda!...

 

Biz bu koşuşturmayı günlerce yapıyoruz

Sorgusuz sualsiz

Adını umut koyduğumuz duygularımızla

Ama nafile başaramıyoruz

 

Şimdi kara toprağının üzerinde

Çiçeklerden kan damlatıyoruz

Can olmayacağını bile bile

Göz yaşlarımızla besliyoruz

 

İsyan bile edemiyoruz.

Sadece bugünümüze şükür diyoruz

Ve küçücük yüreklerden

Büyük dualar gönderiyoruz.

 

KIRCALI 26.01.2006

 

 

 

26/1/2007 - SÖZ

          SÖZ      

“Kalk koca usta

Abin geliyor Almanya’dan

Böylemi karşılayacaksın onu

Böylemi bıraktı seni” dedi oğlu.

 

Durur muydu? Bu sözlerden sonra,

Yatar mıydı? Her tarafına batan o yatakta

Kafasını bile kaldıramazken

Kalktı, doğruldu.

 

Ona da bu yakışırdı

Yakışıklı, dev gibiydi

Yüreği de gövdesi gibi kocamandı

Bu yüzden zaten çiçek usta derlerdi ona

 

Tekerlekli sandalyeye kucağıyla koydu oğlu dev adamı

Çok değil sadece 10 günde çocuk kadar kalmıştı

Bir tur attılar onkolojinin koridorlarında

Ama avuçlarının desteğiyle duruyordu başı ayakta

 

Dayanamadı karısı

“Getir oğlum yatağına yatıralım

Çok ızdırabı var.

Belli etmese de” dedi

 

Tekrar oğlunun kollarındaydı utandığı dakikalarda

Kapattı gözlerini başını yastığa koyduğunda

Açmadı bir daha günler sonra tekrar doğrulup

Terliklerini arayana kadar

 

Komadaydı, bilinci yerinde değildi aslında

Götürün dediler, yapacak bişey yok

Feryat yükseldi yüreklerden

Kalalım hafta sonu da, bir umut yaa….

 

Kalktı Cuma akşamı

Terliklerini arıyordu

Yanındaydım. Annem koştu görünce

Ardından abim

 

Kucakladı abim yine,

Kollarının altından tuttu

Destek olsun diye

Nereye gidiyorsun dedim dinlemedi.

 

Eve mi dedim

Baktı gözlerime evet der gibi

İlk defa ışıldıyorlardı

Sapsarı olmuş aklarının ortasında kahverengi gözleri

 

Nereye götüreyim adam seni bu saatte dedi annem

Bak dışarıya her taraf zifiri karanlık

Rezil oluruz çocuklarla sokakta

Ama söz yarın sabah erkenden götürücem seni

 

Bakarken gecenin siyahına buharlı camların arkasında

Hafifçe yumdu gözlerini ve salladı başını “tamam” der gibi

Arkasından abim söz verdi ve ben SÖZ BABA

Yarın seni evine, yatağına götüreceğiz.

 

KIRCALI